Her insanin bir kuyrugu oldugu rivayet edilir, görünmese de sezilir, sezilmese de sanilirmis. Bu kuyruk kisinin pesi sira sürüklenip dururmus. Kimi insan bu var-yok hale dayanamaz, kimseler görmeden kökünden keser kurtulurmus ondan. Kimisi de durumu kabullenir, yasam boyu ayaklarina dolasip durmasina izin verirmis bu kuyrugun. Ya da tüm bunlar kuyruklu yalanmis. Insan cikintili degil eksikli bir varlikmis.
Cilem Dilber kuyrugun varligina inananlardan. Öykülerini sanki ona bakip yaziyor. Görünür kilmak istiyor görünmeyeni. Kuyruk, tasrali, kentli, kadin, erkek, cocuk, büyük demeden herkesi herkese esitliyor; seslerin karismasini göze alarak, düsünceyi konusmaya, ic dünyayi dis dünyaya denk getiriyor. Görünmeyen, saklanan, kaybolan ne varsa ortaya cikiyor. Hayal gercekle, karanlik isikla, yok varla, olmaz mümkünle bulusuyor. Kuyruklu Yalan, dogrudan dokunmak yerine etrafi dolasmayi tercih ediyor
Gercekligin cercevelerini kirmak icin...