Insan birini kendine aile sectiginde kökleri toprak altinda bulusup biyolojik bagdan bile kuvvetli hale gelir saniyordu. Yine su sanmalar...
Ne ummalar ve ne bulmalar
Buldugunu kaybetmeler ve daha neler neler...
Insanin insana ettigini seytan etmiyordu. Avuclarini üzgünce kokladi ve gözünü kisa bir anligina yumdugunda onun kokusu anilarindan süzülüp genzine doldu, burnunun diregi sizladi. Kirilasi burnunun Nasil unutacakti bu kokuyu Icine cekmisti, ellerine sinmisti, cigerine islemisti bir kere Düsündü...
Miladimiz neydi Basimi dizine yasladigim gece...
Uyudugum ilk uyku oydu sanki. Evim diyebilirim, demistim. Dizlerine...
Kucagina sigarim...
Kahrolasi sanrilarim