Yildiz Gülmez, kücük yasta babasini yitirmesinin ardindan; cocuklugunun üzerine toprak atilan bir evde hayatta kalmaya mecbur birakildi. Üvey bir babanin gölgesinde, kendisine hayat olarak sunulan yasam bir tutsakliktan farkli degildi. Büyüdükce sesi ne kadar gür ciktiysa bir o kadar ezildi her bir yani, her bir hissiyati. Duyanlar duymazdan, görenler görmezden geldi. Kendilerine dokunmayan yilanin herkes basini sevdi. Ta ki gerceklestirdigi sark hizmetinin ardindan yeniden sehrine dönen Mazlum Dogana kadar

Mazlumun yillar önce ayrildigi memleketine geri döndügünde bekledigi en son sey, mahallede mazlum diye nitelendiren bir genc kiz ile kendi evinde karsilasmakti. Anlar, anlari dogurdu; bir gecede dönen kaderin carki, birbirine takili kalan gözlerin isiginda o evden, o kaderden, o karanliktan bir yol cizdi.

Bu bir kacisin, kabullenisin degil; cesur bir baslangicin hikayesi. Yildizin adim adim kendini buldugu, Mazlumun bir baskasina tutunarak yeniden kök salmayi ögrendigi bir yolculuk
Korkularla örülmüs bir duvarin arkasindan uzanan bir el Ve o eli, ilk kez hic korkmadan tutan bir kalp. Sevgi, yara izlerinin arasinda da yeserebilir mi Bir insan, baska bir insanin gölgesinden yürüyüp kendi isigini bulabilir mi

Bazen anlatilamayan masallar da yüregi hafifletir, Yildiz Ve Yildiz ciceginin masali henüz yazilmadi