Devrim Hava alevler ve dumanla dolu. Dumanlarin arasindan secilen insan siluetleri bicimsiz ve gercek disi görünüyor. Prometheusun üstün karakterleri, iyilikte ya da kötülükte devlesirler, seytanlar ya da kurtaricilar gibi görünürler. Ama gercekte, duman ve alev perdesinin ardinda herkes gibidirler ne daha büyük ne daha kücük, ne daha iyi ne daha kötü hepsi ayni bitmek bilmez tutkularin, acliklarin, kibir ve korkularin kullaridir.
Rusyada da öyle. Ve bu kitapta devrimin liderlerini gercekte olduklari gibi, kizil pariltinin nüfuz etmedigi ve herkes gibi, yasadiklari evlerinde tanidigim gibi göstermeye calistim.

Büyük olaylar büyük adamlar yaratir. Cünkü büyük olaylarin ortasinda kendini koruyacak kadar güclü olmak bile büyük olmaktir. Bir olay yoksa, güc hicbir ise yaramaz. Eger 1917 isyani da 1905 isyani gibi basarisiz olsaydi, Lenin hayatini Cenevrede bir tavan arasinda gecirecek, Trocki New Yorkta bir cati katinda yasayip ve ölecek, Kalinin hayal kirikligina ugramis, borc yükü altinda bir köylü, Cicerin sürgünde nafile bir eski diplomat olarak kalacakti. Dünya onlarin isimlerini bilmeyecekti tipki 16. Louis o kadar sikici ve etkisiz olmasaydi dünyanin Napolyonu, Dantonu, Maratyi ya da Robespierrei bilmeyecegi gibi. Ama 1917 isyani bir devrime dönüstü ve onun muazzam itici gücü ve yükselisi, sürgünde olanlari yüceltti. Insan olarak onlari degistirmedi.