Marcel Proustun yapitlarinda sakli anlati desenleri, arzu, nesne, aliskanlik, unutkanlik, zaman, hatira, izlenim, kusur gibi sözcüklerden olusur. Metinlerin icerik ve biciminden daha eski böyle desenleri birlestirdigimizde bir yazarin mizacina ve onun yapitina dair bazi ayirt edici kivrimlara ulasiriz. Yazarin kendisini tekrar ederken farkini da dile getirdigi desenlerin etrafina anlati dünyasinin parcasi olaylar, eylemler, fiiller ve failler yerlesirler. Tüm yapitini kararli bicimde kat eden bu cizgiler sayesinde, yazar, anlatici ve anlati kahramanlari yaninda anlatinin da kisiligini, huylarini ayirt edebiliriz. Böylece yazarin kendine özgü yollardan tasvir ettigi manzaradaki derinlikler ve yükseklikler ortaya cikar.
Özgür Taburoglu, Marcel Proustu okurken yazarin yasamöyküsüyle fazla ilgilenmeden, metinlerindeki temel izlekleri aralamayi deniyor. Eserlerindeki olay örgülerine cok odaklanmadan, yazilarda sakli yer ve zaman sekillerini belirlemeye calisiyor. Yasami yazisindan ayri olmayan bir yazarin resmini ciziyor.
