Aci kemirse de yüzümüzü, cesaret gülmek ister. Bencil, egoist ve korkaklar; pozcu, sinsi ve istifciler; güc istahi, basari sanat i ve cellat yargilarla, aska kiyisi olmayan mülkün bekcileri olmakla lanetlenmistir

Pozzi nin lirik dünyasi, sözcüklerinde zonklayan daglar ve gökyüzü, kendi ritimleriyle yapraklari hisirdatan rüzgarin senfonisi esliginde calkalanan ruhunun kirilganligini siire bulamistir. Siirinde salgiladigi dünya onun sakinmaktadir. Var olmayan bir dünyanin sarkilarini söyleyen bir tasarimla, ice dönük, yari gecirgen bir uzamda peydahladigi her dizesinde görünür olan heves ve yarayi mümkün kilan bir saydamliktir siirleri.

iire güvenen Pozzi, Sen benim derin sesimsin misrasindan da duyulacagi gibi, ruhun siirini yazmistir. Sanat ve yasam arasindaki icsel catismayi kesfeden Pozzinin bu kesfinin salgiladigi aci sicramistir sözcüklerine.