Hala dedi agirca yutkunarak.

Hala öldürürken cok güzelsin

Ölüp bittigi tenimde, yüregimle can buluyordu. Buldugu canlarini cogaltiyor ve kördügümünü katmerlendirdigi kadar katmerlendiriyordu. Birbirimizde can buluslarimiz günümüzde artik Fransizca tek bir cümleyle özet bulurken, gecmisimizden günümüze gelen her bir vurgusunu Alp Aslanin dudaklari, tenime yenilemekten erinmedigi mühürleriyle yapiyordu...

Eksiklik, birinde eksik kalmak ve aldigin nefesin o olmadan tamamlanmasina imkan tanimamak Bencil, hastalikli veyahut biraz da zorbalik iceren bir tanim gibi görülebilirdi ama öyle olmadigini; yasayan yürekler olarak birbirimizin nefesi olmadan eksik hisseden bizlerin, nefeslerimize bile saygi duydugumuzu biz biliyorduk. Bizimle birlikte herhangi bir alanda bes dakika dahi duran biri de aradaki saygiya ve gün gectikte destanlasan sevgiye bire bir sahit oluyordu. Tek bir can olmaya ant icip bir umut olarak sigindigimiz sevdamiz, insanlarin özenebilecegi bir yasam sekli olabiliyordu