Eve ulastiginda her sey biraktigi gibiydi. Isigi acti. Perdeler kapaliydi. Her yer toz bulutu icerisindeydi. Yataginin yani basindaki meyveler cürümüs, üzerindeki sinekler kendi payini alabilmek icin adeta birbirleriyle yarisiyorlardi. Yavas adimlarla sokak lambasini gören koltuguna oturdu. Her seyi burada birakmisti ve su an biraktigi yerden devam ediyordu. Eylülü düsündü, yüzünde istemsizce bir gülümseme meydana geldi.

Yerinden kalkip saga sola sallanarak mutfaga dogru yürüyüp isigi acti. Bulasiklar biraktigi gibiydi. Günlerce yikanmamis, kokmaya baslamislardi. Cekmeceden cikardigi kahveyi bardaga bosaltip makinaya yerlestirdi. Sicak kahvesini alip, tekrar koltugunun basina döndü. Kahvesinden bir yudum daha alip, basini arkaya dogru yasladi. O an Eylülün kendisi icin okudugu Didem Madak siiri aklina geldi. Sessizce mirildanmaya basladi.

Cok sey ögrendim gecen üc yil boyunca.
Alt katinda uyumayi bir ranzanin,
Üst katinda cocuklugum...
Kagittan gemiler yaptim kalbimden
Ki hicbiri karsiya ulasmazdi.
Ask diyorsunuz,
limani olanin aski olmaz ki bayim.