Topragi tutmak istedim, toprak altimdan kaydi. Bu öyle bir kaymaydi ki, yüzümden her bir toprak tanesi asice gecerek tenimde iz birakti. Kapali gözlerimin arasinda bir görüntü belirdi.
Hevyban, neseyle gülümsüyordu ama bana degil... Yaninda boncuk gözlü bir kiz cocugu vardi.
Ölüyorsun, Alp Aslan, dedi ic sesim. Ölüyorsun... Ic sesim bile halime acir bir sekilde gülümsedi.
Senin kizin olmaz... Ondan kiz cocugu görüyorsun...
Ardindan o kiz cocugu büyüdü, kirlar arasinda kelebek kovaladi. Kovaladigi kelebegin, babasinin ruhu oldugunu bilemeden... Ölüm Allahin emri de Aslanim, yolun sonunda Hevybandan ayrilmak olmasaydi... Bilincim kapanmadan son gördügüm, zihnimin bana gösterdigi mutlu görüntüler olsun isterdim ama benim naasim bir hayvan ölüsü gibi bir yere atildi. Oysaki sehit cenazesine böyle muamele yapilmazdi...