Aksamlari köy icinde, eger bir kutlama varsa önce davul zurna sesi yükselir, bize kadar ulasirdi. Evlerden silahlar ateslenirdi. Babam eger raki sofrasindaysa kalkar, tüfegini alir, bahceye cikardi. Gökyüzüne ates ettikten sonra yüzünde olusan gülümseme geri gelirdi. Aslinda o yaslarda bu beni cok korkuturdu. Siddeti sevmezdim, cocukken oyuncak silahla oynamayi reddettim mesela. Yasim ilerledikce havaya silah sikmanin aslinda buralarda bir iletisim araci oldugunu, evler arasi mesafeden dolayi birbirleriyle selamlasma ve mutlulugu paylasma amaci güdüldügünü cok sonradan anladim.
