Otuz yillik Avrupa serüvenimde anladim ki yasanan mekan neresi olursa olsun mutluluk bireysel, özellikle de icsel bir olgu. Onu uzaklarda aramak bosuna.

Cocuk yasimda benligime mih gibi saplanmis cok kültürlülügün bana eziyet icin degil, onu baskalariyla paylasmak icin verilmis bir emanet oldugunu anladigimda, hayat gözlerimde adeta bambaska bir anlama büründü. Bu durum, süphesiz bazen beni icinde yasadigim topluluk nezdinde ötekilestirip ayristirdi fakat hicbir zaman yilmadim.
Bilakis

Evrensel bir yurttas ya da kisi olmamdan evvel, öncelikle bir Anadolu cocugu oldugumun bilincindeydim. Kendimi Rum, Türk ya da Arap olarak nitelemek yerine, ekseriyetle Anadolulu, hatta bazen de bir Orta Dogulu olarak görürüm. Hic kuskusuz, icinde dogup büyüdügüm cografyanin gecirmis oldugu tarih süreclerden dolayidir bu durum.

Kim oldugumu ve nereden geldigimi bilmem, kendimi tanimam icin vazgecilmez bir unsurdu. Bir Yunan tapinaginin duvarinda, belki de bundan üc bin yil önce kocaman harflerle yazilmis olan kendini tani ilkesi, nereye yönelmem gerektigi hususunda bana bir mesale oldu. Gecmisimle ilgili sorulara buldugum yanitlar, beni din ve etnik aidiyetlere esir etmekten cok, farkliliklari anlamaya ve onlara saygi duymaya yöneltti.

Zaten bundan daha dogal bir sey olabilir mi