Iste böyle zamanlarda sen kalkip bana bir yildiz hediye ederdin yeryüzüne katlanmam icin. Büyülenirdim. Ama bir süre sonra, yani gözlerine yakin bir yerde indigimde sunu da fark ediyordum, sen beni hep yok oldugumda anliyorsun. Onca cölümsü fikir koleksiyonu beynimi kemirirken bana siradaki selaleyi hediye etmenin yakilip kavrulmayi ortada kaldirmadigina tanik oluyordum.

Cünkü asil istedigim seyin bana bir yildiz veya selale hediye etmen degil, bir yildiz ve selale olarak bana gelmendi. Bunun nasil mümkün olabilecegini bilmiyorum. Eger bunu cözebilseydik, dünyada savaslari, sömürüleri, cinayetleri ve buna karsilik devrimleri, baskaldiriyi konusmuyor olacaktik.

Cünkü zaten sonsuz bir devrimin icinde yasiyor; insan ve doganin mükemmel isbirliginin tadini cikariyor olacaktik. Simdi tek sansimiz, o bulasici kelimeleri üstümüzden cikarip taslak halinde birakilmis bu uzun yürüyüse inandirmaktir gücünün farkinda olmayan ayaklarimizi.