Ortabeyin varligi, dogustan getirdigi, hazir davranis programlari, öteki terimle, icgüdüler sayesinde, cevre ile optimal bir uyum saglamisligin kesin güvencesine ve koruyuculuguna siginmisti. Icgüdü, türün, milyonlarca yil süregelmis cevreye ayak uydurma faaliyetinin deneyimlerinden damitilmis bilgiydi aslinda. Bu bilgi, dis dünyanin, dogal cevrenin bilgisinden baska bir sey olmadigi icin; icgüdü, gercekligin ortabeyindeki varolus tarziydi; dolayisiyla, hazir, dogustan programlarin tasiyicisi olan ortabeyin, gercekligi yansitmiyor; bizzat yansima olma özelligi tasiyordu.
Bireysel deneyim toplayamama özelligi, ortabeyin varliginin özgürlügünün sinirlarini da cizen etmendi. Güvencesi de, ayni sinirlara kadar gecerliydi onun. Hicbir icgüdü, degisen cevre kosullarina göre yeniden sekillenemez. Ortalikta onun acigini kapatacak büyük beynin yerinde henüz yeller eserken... Ama iste, bütün öteki özelliklerimiz gibi, büyük beyin de, evrimce, dünyayi ögrenmemiz, onu yansitmamiz icin degil, sirf ayakta kalabilmemiz icin, türümüzün hayatta kalabilme amacina katkida bulunacak sekilde yapilastirilmistir.
Nasil ki, gözlerimizin, dis dünyayi görsellestirmesi evrimin basta hic de hesaba katmadigi bir hata idiyse; gercekligin bilgisi de, anck hayatta kalmamiza katkisi kadar öngörülmüstü.
Evrimde, hayatta kalma ilkesine hizmet etme amacinin ötesine tasacak bir gelismeyi destekleyecek hicbir neden bulunmamaktir.
