Yoklugunda Hikmetlerle tanistim. Ahmetlerle, Alilerle, Serkanlarla ve Kahramanlarla tanistim. Her biri tuhaf ve güzel adamlardi dogrusu. Her biri benim gibi büyük sevmisti. Her biri, benim gibi dertli ve hüzünlüydü. Ondan, kendime yakin hissediyordum hepsini. Hikmet SElifi cok sevdim. dedi. Ahmet SIkimizi, sabah uykumu ve soguk kahvemi cok sevdim. dedi. Ali STesirsiz parcalari, dedi, Sbeni tesirsiz birakan kadini cok sevdim. dedi. Serkan SKapali gise yalnizligimi ve canimi cok sevdim. dedi. Kahraman SBukreyi cok sevdim. dedi. Sokaktan gecen baska biri SZeynepi cok seviyorum ben. dedi, hepimiz adama baktik. Sonra herkes bana döndü SYa sen Hasan, sen kimi cok sevdin Ismini söylese miydim Artik sana bir isim bulmanin zamani gelmisti. Düsündüm, aklima SZeynep geldi, mezarlik geldi aklima. Icim acidi bir kez daha. Belki sokaktan gecen adamdi sevgilin Seni canindan cok seven adam... Zor tuttum kendimi. SZeynep dedim.
Anlami, Sdegerli olan her seydi. Sen de benim her seyimsin zaten. SZeynep dedim. SIsmi Zeynep. Hep bir agizdan SHer erkegin Zeynepi farklidir. dedik. Hepsi güzel insanlardi, belli oluyordu. Icim daha bir isindi. Herkesin bir Zeynepi vardi bu dünyada. Ama yaninda, ama uzakta. Sonra sustuk hepimiz. Cayimizi yudumlarken herkes, kendi Zeynepini düsünüyordu eminim. Bardaklar bosaldi. Veda etmeden, hepimiz baska taraflara dagildik. Bir yerde yine bulusacakmisiz gibi dagildik, veda etmeden.
